|
سه شنبه ۰۳ خرداد ۱۳۸۴ ساعت ۰۸:۵۲ |
|
جغرافياي انساني جمعيت : جمعيت استان مازندران، بر اساس نتايج سر شماري عمومي نفوس و مسكن سال ۱۳۷۵ برابر ۲،۶۰۲،،۰۰۸ نفر است. از اين تعداد ۱۲۰،۲۴۶ نفر ( ۲/۴۶ درصد) ساكن در تقاطع شهري هستند. از كل جمعيت مذكور ۱،۲۹۶،۸۴۱ نفر ( ۸/۴۹درصد ) را مردها تشكيل مي دهند.متوسط نرخ رشد جمعيت استان در فاصله دو سر شماري عمومي نفوس و مسكن سال هاي ۱۳۶۵ و ۱۳۷۵ برابر ۳۵/۱ درصد و بعد خانوار كل استان ۷۵/۴ نفر – در نقاط شهري ۴/۴ و روستايي ۷/۴ نفر – بوده است. جمعيت استان در سال ۱۳۷۹- ۲،۷۴۸،۰۱۴ نفر برآورد شده است نژاد : مردمان بومي مازندران قبل از ورود آريايي به شيوه چادر نشيني و گله داري مي زيستند.نامي ترين اقوام بومي، گروه « آمردها» بودند و حدود پراكندگي آنان دركتاب« تاريخ طبرستان قبل از اسلام » چنين آمده است: اين اقوام از مشرق به مرز گرگان و خراسان از مغرب به لنكران و قفقاز فعلي و از شمال به درياي خزر و از جنوب به ري « رگا» باستاني مي زيستند، گروه مردها به سه دسته متمايز تقسيم مي شدند، كادوسي ها، آماردها و تپوري ها. كادوسي ها ( گلاي ، كادوزي و كاتوزي ) ، خود به دو دسته بزرگ و كوچك تقسيم مي شدند، گلايي هاي بزرگ از لاهيجان تا لنكران و كوه هاي تالش و گلايي هاي كوچك در گيلان ، كه نام گيلان برگرفته از نام آنان است زندگي مي كردند.« آماردها » از لاهيجان تا مرز گرگان مي زيستند و سرزمين« رويان » در گذشته يكي از محل هاي استقرار اين اقوام و آمل باستاني نيز مركز يا محل فرمانروايي آنان بود. تپوري ها يا تپير ها كه طايفه اي جنگجو بودند، در رشته كوه هاي شمالي سمنان سكني داشته و نام قديم مازندران ( طبرستان ) منسوب به اين قوم است.در دوره اسلامي عده زيادي از سادات حسني ، حسيني و مرعشي در مازندران ساكن بودند و علاوه بر سكنه بومي و طوايف محلي قبيله هاي ديگري نيز در دروان هاي مختلف به وسيله پادشاهان به مازندران كوچانده شده اند كه از جمله آنها خواجه وندها، عبدالملكي ها، لك ها، گرايلي ها، اصانلوها، بلوچ ها، افغان ها و كردها را مي توان نام برد. عبدالملكي ها از دره گز به شيراز و سپس به شهريار كرج و نور كوچ داده شدند. ميرزا آقاخان نوري در سال ۱۲۷۲ ايشان را به ذاغمرز بهشهر كوچ داد. خواجه وندها اصلا" از خاك لرستان هستند و در زمان آقا محمد خان قاجار وبراي جلوگيري از اغتشاش تهران از شورش شمال، از اردلان و گروس به مازندران غربي كوچانده شدند لك ها بيشتر در كلاردشت ساكن اند. گرايلي هاي ترك نژاد را آقامحمد خان از كلپوش به اندورود و ميان دورود و قراطغان آورد. تركان اصانلو نيز به امر آقامحمد خان به ساري و اطراف آن كوچانده شدند. عده كمي از تالش در كلت قراطغان – حوالي بهشهر و نيز تنكابن و عده كمي از « قوي حصارلو » هم در تنكابن سكونت نمودند. عده اي از ايل قاجار نيز در مازندران بودند. افغاني هاي طايفه غلجائي در قره تپه بهشهر ساكن هستند. قبيله هاي كرد جهان بيگلو و مدانلو در مازندران و قبيله ترك عمرانلو در گلوگاه بوده اند. عده كمي از اعراب نيز در زمان آقامحمد خان به مازندران آورده شدند.معدودي خانوارهاي گودر، بنگاشي، بربري، كراچي و كولي نيز در مازندران بوده اند. تعداد كمي از گرجي ها و ارمني ها و كليمي ها كه شاه عباس به مازندران كوچاند، هنوز در صفحات استان ساكن هستند. زبان : زبان مازندراني يا طبري يا تپوري از جمله زبان هاي كهن ايراني است. حوزه گستردگي اين زبان از شمال به درياي مازندران و از شرق تا گرگان و از جنوب تا منطقه شهميرزاد، سنگسر، فيروز كوه ، دماوند، لواسانات، و مناطق شمالي كوه هاي امامزاده داود و طالقان و از غرب تا تنكابن است. در حال حاضر جمعيتي نزديك به سه ميليون نفر به زبان مازندراني سخن مي گويند. آثار فراواني به زبان مازندراني شامل اشعار و سروده هاي اجتماعي، عرفاني، و مذهبي در دست است به طوري كه از غالب اين سروده ها در مراسم مختلف استفاده مي شود. مذهب : ولايات شمالي ايران محتملا" در دوره اشكاني يا ساساني، زردشتي، شدند. وجود آتشكده هايي در استان مازندران مبين اين حقيقت است. حدود قرن دوم ه.ق. مردم مازندران به دين مبين اسلام گرويدند. در بين مذاهب شيعه، مازندراني ها در طول هزار سال اخير زيديه چهار امامي و اسماعيليه شش امامي در غرب مازندران و نهايتا" در دوره صفويه شيعه دوازده امامي را پذيرفتند
|
